esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

112.

Na akacy

(Hotwjeski wobrazk.)

Potajnje icho, mjelkno b w lsach, kotre bchu hie do reje my zawalene. Ptaatka spachu hie mrnje w haukach a snko be hie daloko za lsami skhowane. Njebjo be jasne, mdre, a njeliomnje wjele hwkow zybolee so na nim. Z powtra sapae pak lodane dychanje, kotre so w podobje drobneje, beje mucki na hauzy a moch sadee. mowozelene mrki poinachu so tak na spodiwne wanje pomau wobswtlowa, iwe mikotanje wukhadee z drobnych jehlinow a na moe zaswachu so zybolate hwki. Witko be za krtki as pokryte z bym mokom a tak wuzbhowae so kdy kerjak, kda hauka, haj sama kda jehlina we mhowinje.

Spodiwajo wobkedbowach tute kuzapone pleenje we stwrbje a bch pi tym skoro zapomni na jelenje, kotrych dla bch so tu densa tak zahe wustupi. Doh bch hio za nimi khodil, tola dotal njebch hie zboa pom, jednoho tutych rohatych wobydlerjow naich lsow z kulku potli. Z nowej nadiju bch so densa na swoje stare mstno, za hauzaty mrk, stupi, peto derje wdach, zo ma tu blizko pez lsny pu statny jele swoju seku, po kotrej wn rady pi raim smrkanju do husiny kroi. Dotal be so mi jele kdy kr zboownje zminy wda a tohodla bch densa im ble njedoakliwy a wipny, kak bude mi tn kr zboe pikhilene.

Stojach hio tjhdy na mstno pikowany ka socha a nio so hie njepokaza. Za to poinae zyma im ble ipa a rza. Drasta be z bej, lodanej rosu cya posypana a byskotate krystalki swachu so na tlbinej tari. Wudom be blina a iwe mikotanje a te w powte poinae so jasni. Snko spae drje hie za lsami, tola na njebju wupesrachu so pomau swte, ote kolesa, kotre po asu ewjenu barbu nabrachu. W husinje nastawae pomau iwjenje. orne kosy a ote sknadiki wultowachu po rjadu ze swojich skhowanych kow a ze spnym ikotanjom a wjesoym pjechotanjom woznamjenjachu swoje spodiwanje nad spnym petworjenjom stwrby. orne are a spne sykorki dypachu hio w trawje a na haukach pytajo za wakami a brukami, kotre pak bchu so pez zymu huboko do zemje zakhowae. Zwrjatka bchu tak skludne, zo moh je druhdy z ruku popadny; wone mje zawse njerozeznawachu wot kdeho blieho mrka, peto witko bse so pemnio a witko zdae so jenak be.

Tola to to? Njezasyach na dobo daloke rue, njebe to ryenje jelenjowe? Haj, njebch so myli, syach je jasnje a zrozumliwje k druhemu razej. Be to wone rycenje, kotre jelenje wustorkuja w asu druenja, w asu, hdy je jich wutroba napjemjena z lubosu a njenasytliwej poadliwosu. A tuto ryenje je tak jimace, tak wobkuzace, zo ludo husto daloke pue njelutuja, jeno zo mhli na krtke wokomiki tutn pralsny hs do so srba. Hio pi wjecornym smrkanju zapoina jele swj hrimaty hs zanoowa, z tym swojeho peiwnika namowjejo, jemu polo wostaji, abo so z nim na mc mri. A husto pide tak mjez tutymi mcnymi wojownikami k bitwje, kotra najasio z poraenjom sabeho knci.

Spodiwajo piposuchach tutomu pzdnemu ryenju jelenja. K teemu, k twrtemu razej wn mcnje zarya a to kdy kr jasnio a blie. Kde tajke ryenje suchae so ka daloke, buke hrimanje, kotre so mcnje piblia. Po zdau nastajee so jele w runej merje na mnje. Wutroba wa rozhorjena iwje we mni dupotae a rucy pimatej so kruio tlby, kotra mjee tra brzy wulke do dokonje.

Zaso be witko z mrom, jeno ptaatka ikotachu dale a wohrwachu so w zoanych pruhach skhadaceho snka, kolebajo so na prnych haukach. Wysoko w powte ahachu wulke rjdy wrnow, wte harowajo do poodnych krajow. Powtr be eki, pewidny, zo mee wko do njesmrnych dalokosow saha a by zawse ha do njebjes pohlada moho, hdy je na tym fijakowy zawk zadwa njeby. Lohki wtik pozbhny so hdys a hdys we wjekach mrkow a sajee byskotatu rosu we hrajatych trubjelach z haukow. Be to wobkuzace pleenje w boej stwrbje, tu w napohlade sameje krasy ujee so wutroba tak zboowna a swobodna, zo njeby so z kubami a esemi swta mnjaa. -

Tola njebe to amanje hauzow pede mnu w zdnkatym drjewniu, njebli so tu tra hio mcny jele? Haj woprawde, tamle khwata nto w runej mrje na mnje. Khte zoich tlbu k icu a mrjach - tola wohabjeny wotstajich ju zaso. Njewinowata sorna to be, kotra chcye so do husiny skhowa. Za starej sornu krosnowae pak so mae sornjatko, kotre zpaitym hosom swojej maeri piwoae, zo njeby tak khwataa. Mje njespznajo skoitej wobej pdla mje do husiny. Jej be nto zatraio, peto zdae so, ka chcyoj so bliacemu njewjedru wukhowa.

Tak tu zaso stojach w nadji zjebany, zo jelenja hie wuhladam, peto nio njeb wjacy wo nim sye. Haj, te tutn kr be mje hotwjeske zboo zapomnio, lesny jelen be te densa pelii. Mjerzacy chcych hio swoje mstno opui, tola ka wot byska zraeny zjdech za mrk. - Smdach swojim woam wri? Njestojee tu pede mnu w khjnach jele? Be mno, zo mh so tu wn tak z icha piblii? Haj woprawde! Hlej! ntkole zbha wn howu a ji powtr, ach, ntko mje wn pytnje a khte so zaso wri! N, msto toho zarya wn ze slbrojasnym, ale mcnym, hubokim hosom. Jeho ijne hriwy so pi tym wupjerachu a jeho wcy so byskotatej ka worjowoej, hdy pyta sebi wopor.

Cyle poraeny wobkedbowach tutoho lsneho hobra, kotry tak zmuie swojim njepeelam swj pikhad wozjewjee. Jele ujee so zawse najmcnii a be kdy wokomik hotowy, kdemu peiwnikej, kotry chcy sebi zwai, jednu z jeho swjbnych wotwjes, swoje dwanaekrnate rohizna na oo staji. Horde a samopanje kroee jele runje won, na mnje sebi ani njenadjo, zo tu hie mcnii peiwnik steji, kotry me jeho z jednym pohibom porazy. Haj a ntko be as! Jele stojee njekryty srjed dweju khjnow kusk wot boka a tu mjach dobre mrio. Wutroba z rozhorjenitosu mcnje we mni bijee, tola wko mrjee wse a ruka njetepotae. Mcny wrjesk! Pede mnu mrel kura a pez tutn kur widach, kak so jele zabrae a kak wn z prdkownymaj bhomaj wysoko do powtra zarubny. Potom skoi hie nto kroeli na bok, hde so wjero k zemi sypny.

Khte piskoich k jelenjej. Wn be hio wudycha. Kulka be so jemu pez wutrobu perya, wona be poadliwu wutrobu na wne zmrowaa. Za znamjo jeho zmuitose swdee pak na jeho wutrobnje posldnja es - wulke barbne koo.

J. Lorenc, uica 1893.

zpt na obsah - Dal: Z Homeroweje Iliady