esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

7.

Popjela

Narodna bajka ze zapiska kantora Symanka w Baonju.

Btaj nan a ma, a taj mjetaj dowiku. Tuta pak be jara rjana a mejee zoty msak na ole, a tohodla mjee oo peco zawjazane. Ma wumr a nan woeni so z druhej, ki mjee ti dowki. Jnu b wulki knjez kwas wuhotowa, a witcy so na njn hotowachu; hocy pak b macocha brtl jahow do popjea sypa, zo by je zaso z njeho zwubraa. Tu wboha holka aostnje jara pakae. Swj. Marja pak b ji kmtra a tak k njej pide a rjekny: "Moja mtka, pre o tola tak jara paka?" Holka wotmowi: "Kak njebych pakaa! Nai su witcy na kwasu. Mni je ma brtl jahow do popjea sypa a ja dyrbju je ntko zwubra." Swj. Marja rjekny: "Njepa, mtka, ja mam dweju hobikow doma, tej ja pselu a budetej i dobre do brtla zwubra a sabe do horleka. Wonej i te worjek pinjesetej, tn woti a tam bude idana drasta a rjany wyk. Potom so zhotuj a syd so do wzyka a rjek: "Fur, prjedy mje swto a zady mje ma!"

Tak je holka sinia, so zhotowaa a ja na kwas. Hdy je tam pija, su witcy ludo na nju hladali: 'wona b tola jara rjana bya, a zoty msak so ji na ole byee. Za blidom sedee pi wulcy wosobnym knjezu. Wn so z njej wjele rozmowjee a po jdi wjele z njej rejowae. Sknnje so ju te wopraa: "eja sy?" Wona pak jemu njeprajee, ale ekny mjelo ze jstwy a syde so do wzyka prajicy: "Fur, prjedy mje swto, zady mje ma." Doma so idanu drastu slee a syde so zaso do popjea. Ludo domoj piedi jara powdachu, kak rjanu knjenu su na kwasu wideli a zoty msak je na ole ma. Holka rjekny: "Ja sym tu te widaa a je na naich khlwach staa." Tu da jeje nan hnydom khlwy pokopa.

Nazajtra dchu zaso witcy na kwas, holcy pak b macocha brtl jahow do popjea sypnya, zo by je zwubraa. Hdy holka pao na popjele sedee, pida so tam k njej swj. Marja a prajee: "Moja mtka, pe o tola tak pae?" Holka wotmowi: "Kak dha njebych pakaa: Nai su witcy na kwasu, mni pak je ma brtl jahow do popjea sypa a ja dyrbju je wubra." Swj. Marja rjekny: "Njepa, mtka; mam dweju hobikow doma. Teju i pselu a budetej dobre do brtla zwubra a sabe do horleka. Wonej i worjek pinjesetej; tn woti a bude tam cyle slborna drasta a rjany wozyk. Potom so zhotuj, syd so do wozyka a rjek: "Furr, prjedy mje swto, zady mje ma!"'

Tak je holka sinia: so zhotowaa a ja na kwas. Tn kr so hoso hice ble diwachu, Tn wosobny knjez so hnydom zaso k njej za blido piwda a po jdi jeno z njej rejowae. Zas so ju praee, eja je, ale wona jemu njewotmowi. Hoso witcy jeno kedbowachu, hdy krasna knjena domoj pde; holka pak jim tola mjelo cekny. Jeje ludo doma powdachu: "Smy na kwasu tajku rjanu knjenu wideli." Holka rjekny: "Ja sym ju te widaa, wona je na naich hrdach staa." Tu da jeje nan hnydorn hrde pokopa.

Tei de dchu zaso witcy na kwas. Holcy pak b macocha brtl jahow do popjea sypa, zo by je zwubraa. Pao sedee holka w popjele, hdy so swj. Marja k njej piwda prajicy: "Moja mtka, pe o tak pae?" Wona wotmowi: "Witcy su na kwas wotjli, mi pak je ma brtl jahow do popjea sypa, a te dyrbju zwubra." Swj. Marja dee: "Njepa, mtka, mam doma dweju hobikow. Teju i pselu a budetej dobre do brtla zwubrac a hubjene do horeka. Wonej i te worjek pinjesetej; tn woti a w nim bude cyle zota drasta a rjany wzyck. Potom so zhotuj, syd so do wozyka a rjek: "Fur, prjedy mje swto, zady mje ma!" Tak je holka inia: so zhotowaa a ja na kwas. Witcy hio na nju akachu, a tn knjez b ze ediwosu nimale zahiny. Tn kr pak chcychu ju z mocu zdere a nalachu tohodla na dworje a po skhode smoy. Hdy wjeor zaso kajo bee, njemee nohu ze smoy wuahny, al rijik wosta tacy.

Doma powdachu jeje ludo: "Smy hie wjele rjeu knjenu wideli, ta be zotu drastu wobleena a zoty msak so ji na ole byee. Holka rjekny: "Ja sym ju te widaa, wona je na naich brnjach staa." Tu da jeje nan hnydom brnju potorha.

Tn wosobny knjez pak z rijom po kraju khodo spytowae, na eju nohu by so hoda. Tak te do holcyneho domu pide. Ma piwjede swoje ti dowki jednu po druhej, ale rijik b may, ha runi ma jim pecy pjaty prirubowae. Tu so knjez wopraa, ha anu wjacy dowku nima. Woni prajachu: "N, khiba tu, ktra pecy w popjele syda." A knjez kazae, zo bychu ju piwjedli. Holka pide cyle popjeojta. Dachu ji rijik a hlej! nka so jeno tak do njeho suny. Holka wottase te popjeojtu drastu a stojee tu w samym zotu; te rubiko wot howy wotwjaa a zoty msak so zabyskny, zo so cya jstwa swee. Mody knjez b jara wjesoy a wza sebi holku za swoju mandelsku.

uica 1914.

zpt na obsah - Dal: W cuzbje