esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

189.

Pruha wutrobineje iy

Be njedela. Wuhlanskich zahroda mjee napohlad hosenca abo kofejownje. Z muemi, onarni a dimi so tu wo mjewjee. Wuhlanscy bhachu won a nut, zo bychu witkich hosi derje spokojili. A be to khwalenje a wuzbhowanje! Bjez diwa; huby d bchu z mlokom a kofejom namaane a z mjedom sdke, "Tajkile rjany boi dar, ka sama cata! hdy bychmy my w mse jeno jnu tajkoho mli! Ach a tale butra, sodi ka wski worjech. Ow tnle sdki md, to je wide, zo wubjerny poa za koemi stoji! Kuchaku, ki tajkile kofej wari w, me druhde po swe na bym dnju z latarnju pyta, a tola jeje njenamaka. We, to was wobkhowamy w dobrym wopomnjeu! N, to enje njezabudemy, tajkule lubos a hospodliwos! Hdy jnu do msta pidee abo hewak rady njewse, wako wse, hde my bydlimy..."

Tu nadobo zaklina do mjewizny welakich ri surowy hs ka hrimot:

"Hrom a byski! to je tu do bdneho posuenja w tejle kortowskej koffijowni!"

To be zawse cuzy, kotreho b napis wonka na wrtkach zamyli a zawjed, zo tu zastupi a za przdnym blidom so posydny. Srjed towaenja a zabawy njeb to nicht pytny. Ntko doba Wuhlanski spnje tomu knjezej a zamowjee so: "Ach wodaje, knjee, mjez tej zabawu so njedohladachmy - to by wam k lubosi byo? Z im mu posui? Njechae tra so tamle tym knjeim pisydny, snad nkotrehokuli znajee?"

"Dakuju so," wotmowi cuzy, "mi je samota luba. Pinjese mi alku kofeja, ale trochu spnje, aka sym doho dos!"

"A tra nto k pikusowanju? Mjedowu pomazku, abo" -

"Dakuju so, njetrjebam nio dale, jeno kofej."

Wuhlanski khwatae poadany kofej wobstara. Mjelo pi sebi so z radosu posmwae, kak bude so cuzy diwa, hdy so jemu pow, zo tu njeje kofejownja, ale jeno hospodliwy dom za peelow a znatych.

Za khwilu te to cuzy zasy z kijom wo blido klepajo woae:

"Chcu pai."

Wuhlanski piskoci z dobom a wujasnjee zdwrliwje:

"Wobaruju, knjee, njemu pjenjez bra. Je mi byo wutrobne wjeselo, wam posui, ale mj dom wak njeje, ka je so wam zdao, kofejownja. Su to moji znai z msta, ki su mje wopytali."

Cuzbnik poskoi zastreny a te trochu hnwny, tola hnydom so zasy zhraba a rjekny khutnje:

"Luby knjee hospodarjo, dakuju so wam za wau dobrotu. Dowole, zo bych wam swoje spodiwanje nad waej njewdnej hospodliwosu wupraji. K dopokazej swojeje dakownose pak bych was rady na nto kedbneho sini, jeli rodie; hodi so, zo tra mee moju radu nhdy wui. Wse, luby knjee, sadu z wami t w to: ile peeljo a znai ntko wae mjedowe pomazki a wa kofej a mloko wukhwaluja na pemoh a was wuzbhuja do wch mreli; potrjebae-li pak jnu jich pomocy a poprosye-li jich, poda nimo was, ka nimo przdneho koa. t so wo przdny ko stara? Trjebae jnu spyta a zhonie brzy, zo sym prawje m! Hie jnu wulki dak a dobry wjeor, luby knjee!" Z tym poda jemu khartku ze swojim mjenom a so pokonjejo wotede.

Wuhlanski hladae zamysleny za nim a brbotae nto pi sebi, ka: t w, ha nima tn knjez prawje? Tola brzy be nuzowany, so zasy k swojim hosom wri, tu njemjee khwile, doho za jeho sowami mysli. Hakle pozde wjeor, hdy bchu so posledni hoso wotsalili, nadede pilenose, swojej onje wo adnym wopye a jeho sowach powda. - -

W nocy be so Wuhlanskemu nto wudalo. Nazajtra dawae suownym po dworje rozkazy do da, sam pak khwatae zasy nut a sydae so z papjeru a pjerom za blido a pisae jara horliwje. Z asami so posmwae a brbotae pi sebi: "Sym wipny, kak bude to skutkowa, haj sym woprawde wipny." Pisae pak list, kotry mjee nhde tnle wobsah:

"Mj luby peelo! Sym welake njezboo m a do wuzkosow pio. Tohodla sym nuzowany, Was wo pomoc a podpjeru prosy, Njedawno sym na welakich mstnach pjenjezy pisadil, a jeli so mi njeradi na druhe wanje dry zatyka, boju so, zo budu sknnje swoje kubo preda dyrbje. A to by mi tola jara el inio. Prou Was tohodla, zo bye mi chcy z waimi bohatymi srdkami k pomocy sta, z najmea na khwilu. Wopominaje tule nalenos jako wc tajneje dowry a njewopue swojeho peela! Borzy pilubjace wotmowjenje wotakujo zwostawam Wa Handrij Wuhlanski."

"Takle," mnjee sknnje Wuhlanski, "to drje bude dosaha, zo so jasnos pokaze. Ntko hice desa abo dwanae wotpismow. Potom hio wohladamy, je-li rnik dr. Preklepany woprawde prawje wi." -

Pichodnu njedelu popodnju - spodiwnje - wosta pola Wuhlanskich po domje a po zahrode witko icho. Njeb tu pdla domjacych ani iweje duc. Wuhlanscy tajkeho pokoja skoro njezwueni, hladachu wipnje z asami z tym a zasy z tamnym woknom po puu do msta, ale nihde ani sina nkajkeho peela. Hakle ped wjeorom namaka so jedyn jeniki - mody lka dr. Krjepka.

Wuhlanski jeho peelnje postrowi, ale kak so diwae, hdy so mody mu trochu tajnje wopraa:

BNjebych moh z wami khwilku sam pore, knjez Wuhlanski?"

"Rady lubje," wotmowi Wuhlanski, Bharuni njewm, to by wam moje sowo abo moja rada pomhaa, rady lubje wam posuu."

Ldma btaj samaj, njemee so Wuhlanski tomu dodiwa, to jemu lka powdae: zo je wo jeho njezboach sya, zo wutrobnje wobaruje, ale tola so zasy wjeseli. "Sym njedawno po daokim wuju mae zamoenje namr: pjenjezy su kdy as k rucy. Knjez Wuhlanski, bjee sebi je k wuitku, ka doho so wam spodoba. Prou, sie mi to wjeselo!"

"Ale hde dha se tu cyu stawiznu zhoni?" wurazy Wuhlanski.

"ach ty sdka dobrota! Tych ri d je cye msto pone, zo budee dyrbje z kuba ekny. Runje hdy z msta dch, zetkach pekupca Kupinskeho. Hio z nazdala woae na mnje: BHde tola tak spnje, knjez doktor? Tola nic do Noweje Wsy l Wuhlanskiih? To sebi tola daje by! Tam eri. t w ha tam hio cuzych ludi njezetkae! Z najmjea je witko w cu-zych rukach. Haj, te wucyinjenje! Kdy karan khodi tak doho po wodu, doni so njerozbije. Se-li sam sebi dobry, njekhode tam rado! Kedhuje radu dobreho peela!

Wuhlanski wurazy z lutymi smchami:

"Tu to mamy. Tak spnje a dokadnje sebi ani njemyslach. - Podaje mi ruku, knjez lkarjo! Chcu ju wutrobnje ti, dokel je woprawdze preelna ruka. Chcu wam z prawdu wuzna, bch na was hnwny, dokel se so jnu abo dwjcy poskieneho kofeja wobara. Zdae so mi, zo so hordie; wodaje, sym so myli! Ale te nad tamnymi sym so myli. Khwalachu mj kofej a pijachu jn, z mojim mjedom sebi huby namazowachu do syta, ale jich peelstwo so nadobo rozsypny. Dakuju so wam tak wutrobnje, ka bych woprawde waeje pomocy trjeba. W skutku pak je to jeno basnika. Wc je cyle hinaa. Sym jnu do waeho rjemjesa pima. Chcych swojim preelam jnu na iu pomasa, kak mi jich wutroba pukota, a tu pokazachu mi, byrnje sebi to ani njeada, witcy rjenje swj jazyk."

Mik. Bjedrich, Pokazka z humoreskow, Serb. knihownja 5. 3.

zpt na obsah - Dal: Epigramy