esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

106.

J

J je nimale po oha dohi a pi tym sylneje zasaditeje postawy, kotra je z wjecha z krutymi rymi kaaemi wobrnjena, mjez tym zo howu, brjuch, nohi a wopu jednora kosmina samsneje barby pikrywa.

J je po cyej Europje a nawjeornej Asiji z domom. Tu nadede jeho w horach a w. runinje, w holi, polu a zahrode, tola wudom nimale pordko. Wo towanosi j wjele njew. Pod hustolistnymi kekami, pod hromadami walkow, w potach a na podobnych mstnach me jeho lhwo namaka. Je to wulke, z lisom, somu a synom wukadene hnzdo, kotre sebi do nkajkeje dry natwari. Njenamaka-li pak adneje, wuryje sebi sam wobydleko, kotre je nhde po oha huboke a z dwmaj wukhodomaj wuhotowane, z kotreju jedyn k podnju a druhi k ponocy wjede. We wysokich itach dry ani njehrjeba, ale je ze samym hnzdom spokojom, kotre na cyle wosebite wanje twari. Zo by maiznu k njemu z hubu abo z nohami nosy njetrjeba, kula so tak doho po zemi, doni so liso na kaae njepikaa; a to ini tak doho, doni cyy wa .na sebi nima. Potom ampa pomau domoj. Zezdanje-li pak so jemu wonka nto wopak by, posucha kedbliwje do wch stron, a jeli nkajkeho njepeela wuuje, zawri so hnydom, abo njeje-li k tomu hio wjacy khwile dos, sehnje so do kule. Chce-li jeho do rukow wza, wobr jeho tak, zo je khribjet zwjecha a jzd khwilu z ruku wot howy k wopui po kaaach, zo jeho zhadkuje! - Tajkeho me jeho potom cyle derje z nahimaj rukomaj wotnjes. - Docya mainy te srdki, zo so rozwije. Hdy jeho do wody kuli abo te jeno z wodu polije abo jemu tobakowy kur mjez woci duje - mjezwoo je tam, hde je dlck do kule - to jeho w prawym asu na nohi staji.

Wodnjo j porjadnje spi a pi tym tak smori, zo so wo smoratym owjeku pisownje praji, zo "smorci ka j". Hdy so mi poina, na kaak stawa, dokel sebi odk swojeho prawa ada; hewak wak so j zawse te w nocy z hnzda hiba njeby. Tak pak dyrbi won - a tu je hewak nimale njelepe skoatko cyle wustojny hajk a wuwjede wcy, kotre sebi nicht wot njeho pyta njeby. Jeho wdna cyroba su brunki, wjerce, skki, muchi, waki wch druinow, linki a mye. ȳowjek wri njeby, zo moh pomaki a njewuskocny j spnu my popadny, a tola tomu tak je. Wonka wak za njej njedobhnje, ale rozrywa dru, hde je so skhowaa, a brzy myine kwienje a jowe spokojne smorenje peradi, to je so stao.

Samo jdojteje zmijicy so j njestri. Jeho bitwy z tutym zstnikom pirodospytnik Lenz nhde takle wopisuje: jnu sadich ja do wulkeho korta a dawach jemu, zo bych zhoni, to najrado j, po mnosi welaku ratwu. Ka so tu brzy peswdich, jdee najrado mye, sad pak jeno, hdy nioho druheho njemjee. Wosebje pak so diwach, zo so nic jeno wdnych hadow, kotre jdojte njejsu, ale te zmijicy njestri.

Sadich raz staru, prawje jdojtu zmijicu k njemu do korta. j ju brzy wuu, stany ze swojeho lhwa a ehnjee ju wopyta. Hdy jeho knjeni zmijica pi widee a wosebje, hdy ji skhroby hs mjez woi nucha poa, jeho z wjacykrnym skusanjom poesi. Cyle spokojom z tajkim powitanjom wosta j bjeze weho rozhorjenja zmrom sedo a woblizowae sebi rany. Ale pi tym jeho zmijica z nowa a to do jazyka skusa. - Nico wo to. Hie peco j sepnje pihladowae. - Tola nadobo hrabny zmijicu tak za howu, zo w kose zropotachu, a zera ju ha do poojcy. To b pipodnju. Wjeor doj dalu poojcu a druhu modu zmijicu, a nazajtra hie 3 druhe.

Tutn nadrobny wopisk drje po zdau adneho zmysa nima, woprawde pak je za praktiske iwjenje tola cyle zajimawy, dokel je z njeho wide, kak nimo mry wuitny j owjekej je. im njerozumnio tu je, hdy ludo tu a tam tutoho swojeho dobroerja zabiwaju, kotreho mli na w mne wanje haji. Me drje hie nhdekuli powda sye, zo j w nocy do mloka khodi a zo je samo kruwom z wumjenjow wudoji. Ae tute poroki su so jako bajki wupokazae, tak zo rozomny owjek do toho njewri. Cyganam a podobnym wokooahatym ludam je j hie po smjeri z wuitkom, dokel jeho mjaso jda. Stari Romjenjo trjebachu jeho kou za wochlu a k esanju womjenjow.

Nimo njerozumnych ludi ma j te hie mjez zwrinu mnohich njepeelow. Psy su w njemdre, hdy ja wuhladaju; ale najzmuiie z nich, kotre chceda so do njeho da, brzy z krawym nosom a wopu powejo dale ahnu. Lika jeho, ka so powda, z tym k rozwiu nuzuje, zo jeho z prnimaj nohomaj do wody kula; potom je jej wzo lohko, jeho za howu hrabny a zakusa. Jowy najwjeti njepeel pak je sowa, kotra je jemu wosebje tohodla strana, dokel je runja njemu ncne zwrjo.

J so jara derje skludi hodi; trjeba jeho jeno z jeho dotalneho mstna wotewza a na druhe w domje sadi. Tu so cuzbnik lohcy zeznaje a zhubi brzy wu bojos ped ludimi. Nimo toho te na picu runje wostudy njeje. erje, to dostanje, a pyta sebi nimo toho sam po domje wokoo, hde to lepi; wosebje so na jenje myi derje wustoji; abo hdy ma w kuchni abo wokoo khachli khabry, njech su wulke abo mae, wobhonjej so za jom a sad jeho na spomnjene mstno. Z tym maych ornuchow lpje a tuo zari ha ze welakimi kupowanymi srdkami. Mjez napojemi lubuje j ka domjaca kka najble mloko.

J. Nowak-Horjanski, uica 1891.

zpt na obsah - Dal: Herc