esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

110.

Na rejach

"Bohu dakowano, zo je tola skoro zaso tyde dokonjany," tak rjekny sobotu popodnju Wiazec Jakub. Ale kajku mjee to d piinu, zo so tak adosiwje na njedelu wjeselee? so prae. To drje doho rozkadowa njetrjebam: jeno praju, zo bchu tehdy runje n. Po cyych dnjach wot ranja zahe, ha do wjecora pozde dyrbi tu, woprawde wobarowanja hdny owjek, na polu sta a so stajnje na sncu prai, zo moh so zapali! Byrnje te jeno w koli a kholowach by, so tola pt peco z rkami z njeho lije. t to sam hie njespyta, ani njewri.

Tu so njediwajmy, zo so witcy wjesela, hdy sya sobotu swjaty wjeor zwoni; peto njedelu d buda mc powotpony.

Njedelu rano abo dopodnja pak njedaju, pak leo njespja prajo, zo dyrbja so tola te jnu za tyde wuspa. N, bohudakowano! tak daloko hie pola Serbow njeje. Dera krue do Boha a do bskich wcow, a kdy bur kedbliwje za tym hlada, zo eled boich subow njeby zakomdia.

Po kemach muscy ped cyrkwju zastawaju, powdajo sebi tu hromade, abo du te hie do wobjeda na klecu piwa. -

Micha: N, hlcy, hde pak densa pdemy, njejsu nihde reje?

Jakub: Kak by byo, nastajmy so do Jawory! Tam densa su reje, a ubju maja tam te, ka je kdemu znate, dunu. Njejsmy tam doho wjacy byli.

Witcy bchu z tym spokojom, a wosebje te tohodla; peto mjachu hie nto z Jaworanami wumje.

Micha: Doakaje na mnje, ja wokoo wjeora po was pidu, zo bychmy potom mhli hromade hi.

Ptr: Njebud pak nam zas' smjer doho, ka je to hewak twoje wanje; njebude-li tu wokoo esi, to my peco pomau pdemy.

Hosenca: Witaje, hlcy! mje doho wjacy wopytali njejse, skoro sym wam za zo wza.

Jakub: Smy wak so posldni raz khtrje napeli - a zo bchmy tehdom cyle njewinowai, to sam derje w. Densa pak chcemy so zaso zjedna.

Micha: Pje horje, pje! hercy d hio piskaju.

Ptr: Michale, di jeno horje pohlada, a potom pid nam praji, kak su e piwzali, my wupijemy mjeztym deleka klecu piwa.

Micha de ntko na ubju, a tu jeho Jaworscy hlcy jara witacha a jemu hnydom pipijachu prajicy: zo to tehdy tak zl mnjene njebe, ha je so zdao, a zo jim to za zo bra njesmda. Skoci ntko spnje dele, zo bychu te swoji towaowje sobu horje li, koti so nad tymle jara zwjeselichu!

Jaworscy: Pje so z nami napi, Wotrowenjo! a njech je to, to je so stao, witko zabyte!

Wotrowenjo: To je te nae pee, a smy tohodla te sem pili, zo bychmy so zaso zjednali.

Powdachu pak sebi doho, podawachu sebi peelnje rucy, a wupichu za mau khwilku tjto klecow na nowe peelstwo.

Na cyej ubi be witko hie dwjcy wjesele, ka hewak; peto serbscy hlcy radi njepeelstwa nimaju.

Njeje pak tu wide, zo su ne a zo jich stawy bola; ale skakaju a wjera so ka popki, kotre ma cyy tyde lehni a jeno rejwa wukny. Wosebnje su holcy na reje w nabazne, a piskanje jim woprawde do stawow zajzduje. Byrnje bychu te ble mune bye, reje pak tola njespua, je-Ii jim to nkak mno.

Z najwjetej lubosu a jednosu je tu mody lud peelnje zhromadeny, hde witke staroe, wu prcu a rozlaty pt zapomina, zo by so tak prawje z cyeje wutroby wjeseli moh. Tu hrabnje ewjeny modenc smjo a z rukomaj placajo lubozne holo a wjeri so z nim mjelco do koa. Tam stoji rjdka hlcow, ki spwaju a juskaju, zo cya ubja klini. Je to z cya za Serbow wosebite znamjo, zo peco, haj samo pi ekim dle wjele spwaju. A wo owjeku, ki rad spwa, me te skoro z wstosu praji, zo ma dobru wutrobu.

Hde 'no pohlada, wude nakhada wko wjesoych dobrych ludi. uje so mjez nimi ise zboowny; peto njeje wak w Serbach tak ka we wulkich manskich salonach, hde su na wste prawida wjazani. N, tu me so kdy po swojim wanju zawjeseli; a kak derje ini to wutrobje!

Je-Ii tra so w tydenju .te druhdy hnwa a prawje nada, to tola kdy zaso na to zabywa, myslo, wak sym petra a kodio mi te nio njeje! -

Haa: Hana, t to tola je, ki z Krawcec Mariju rejwa, staja jednu kroe] ka druhu, a pi tym tak mjelo, zo jeho ani njesyi.

Hana: Ja jeho te njeznaju, pide prjedy z Wiazec Jakubom sobu horje.

Lejna: To wak je, ka sym syaa, Wiazec Jakubowy bratr, a zmje densa wjeor reju. Boju so hio do asa, kak pak budemy jich domoj nawabi mc. -

Micha: Ale Ptrje, takle so mi doho wjacy na rejach lubio njeje ka densa. Kak ikowanje so to as minje, hdy so njestorkaja a njewuruja, ka so to bohuel husto stawa.

Haa: Jakubje, njebychmy skoro domoj li; je hio dwanaich, a rano dyrbimy zaso zahe stawa.

Jakub: Doakaj jeno hie khwilku, pdu pohlada, ha su witcy hotowi, a potom hnydom hromade pdemy.

Hlcy, njechamy so pozbhny? mamy skoro as!

Ju, to memy, wupijmy klecu piwa hie hromade, a potom mjelo eknjemy, hewak pak nas tola zaso zdera.

Zapaichu ntko woriznu a sunychu so, zo jich nicht njeby pytny, z domu, hosencarjej dobru nc pejo.

Jakub Bartec (iinski) 1873, uica 1902.

zpt na obsah - Dal: Kral Pibysaw