esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

115.

Smjer maerje Jugowiow

Miy Boo, wulki to diw Boi!
Hdy so zehna na Kosowe wjska,
We wjsku tym dewje Jugowiow
A Jug Bogdan: desaty wn be.
Boha prosy Jugowiow mae,
Zo by Bh ji woi sokoowej
Da, a kidle bej swtoh' kopja.
Leaa by na Kosowe rune,
Widaa tam dewje Jugowiow,
Desateho Jug Bogdana starca.
Prosya je, Boha naprosya:
Bh je da ji woi sokoowej
A te kidle bej swioh' kopja;
Wona lei na Kosowe rune:
Mortwych nade dewje Jugowiow,
Desateho Jug Bogdana starca.
Wye nich b dewje wjnskich hlebji,
Nad hlebjemi sokoow pak dewje,
Woko' hebjow dewje dobrych koni,
Pdla hlebjow dewje diwich lawow.
Zarjehota dewje dobrych koni,
Z dobom zaru dewje diwich lawow,
Zakrca te sokoow tych dewje.
Ale mae hrude twjerdej' bya,
Sylzy wot wutroby njespuia;
Ale jima dewje dobrych koni,
Zjimaa te dewje diwich lawow,
Zjimaa te sokoow wch dewje.
Potom wri so do hrodu boh'.
Synowki ju z dala wuhladachu,
Krocaku drje napeo ji dchu.
Zawrao wudowow je dewje,
Zapakao syrotow je dewje,
Zawrao dewje dobrych koni,
Zaruo je dewje diwich lawow,
Zakrao sokoow je dewje.
Ale mae hrude twjerdej' bya,
Sylzy wot wutroby njespuia.
Hdy je byo w nocy wo ponocy,
Zawra to Damjanowy bo
Praa ma so Damjanowej' lubej':
Synowka mi, luba Damjanowa,
Sto nam wri Damjanowy umjel?
Ha je hdny penicy drje bej',
Abo lany wody ze Zweana?
Wotmowja ]ej luba Damjanowa:
"Mai naa, mai Damjanowa,
Njeje hdny penicy wak bej',
Njeje lany wody ze Zweana:
Je wak jeho Damjan toniu zwui,
Do po nocy sytnoh' wowsa krami,
Wot ponocy drohu puowai;
Tak wn eli swojoh' hospodarja,
Zo joh' njeje a sebi dom pinjes.
Ale mae hmde twjerdej' bya,
Sylzy wot wutroby njespuia.
Nazajtra, hdy zaswita de by,
Leitaj dha hawronaj dwaj ornej,
Krwawe matej kida do ramjeni,
Na pysku so ba pna jei.
Ruku njesetaj wot khroboh' rjeka,
A na rucy slubny pjere zoty.
Puioj stej ruku maeri do klina.
Wza sej ruku Jugowiow mae,
Wjeraa z njej a ju wobroaa,
Zawoaa Damjanowu lubu;
Synowka mi, luba Damjanowa,
Pznawa ju, eja tale ruka?"
Rjekny na to luba Damjanowa:
"Mai moja, mai Damjanowa!
To je ruka naeho Damjana,
Dokel znaju slubny pjere, mai,
Slubny pjere ze mnu by je k wrowanju."
Wza sej mae ruku Damjanowu,
Wjeraa z njej a ju wobroaa,
Potom z ruku z icha bjesad'waa.
"Moja ruka, zelene jabuko,
Hde sy rosta, hde sy wotipnjena?
Ach, sy rosta na mojim mi klinje
Wotipnjena na Kosowym runym!"
Tole prajo, lohko duu spui.

Junoserbska narodna. Peoi J. Winge, uica 1897.

zpt na obsah - Dal: Mr w serbskich Hornich uicach