esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

124.

Zymski wobrazk

Zemja je sebi be posleo mjez woi sahnya a ntko spi. Wo iwjenje je woicho w polu a w holi, a zrudna iina knjei, hde nhdy spwy so znoowachu. Ptaata su nas hio dawno wopuie a su leae pez roke morjo daloko, daloko... Te aby su na swoju pse zabye, a su so zarye huboko do dna zeleneho hata, z kotreho ntko wjacy njema; peto tosty ld je so na hat lehny. Ani rka wjacy njebrboce w khdnym hajku a njebaje nam wjacy wo swojim lsnym skhowje a wo rdnym domku. Tam stoji w mnej komorcy jeje kolebka; tam spae doho, doho; tola na dobo wotui, zastyska so ji po swe a swtle, a skoku wuskoi jako slborny kuo z kolebki a ekny do swta. Ale zymje njewuekny. Te ji je zyma modej spnej ncy sputaa. W klinje slborneje rki byachu so nhdy swte kamuki, a rybiki sebi w jasnej wode hrajkachu. Ntk je witko pre, wo je zyma wzaa, te mdre njezapomniki na brjku je mrz zahubi. Jena wulka ba pachta kryje witko.

Tola owjek zwuknje wemu; te wulkej arowanskej bej pache snha a mortwej iinje, w kotrej jeno wrny kra, rapak kraka. Druhdy wzo zawuja te psy a tlba prasnje - ale to je wo. Tola owjek zwuknje wemu, zwuknje po asu te zymje, pznawa rjanose a wjesela, kotrych ani zyma adna njeje. Njemnju tu swjateho Mikawa, ani Boeho dsa a jeho darow, kotre nae di tola tak adosiwje woakuja, tak radosiwje witaju. Njemnju tu ani wutepjeneje jstwy a opych kachli, za kotre so wipne wnuki ta, hdy jim nae wowki bajki baja. N, te wonka w pirode mnoha zymska rados nae di woakuje.

Hio wjacy dnjow je njebjo nkak mhowe, njeme so wjacy wujasni a ka woojane wisaju z njeho eke re mrele. Sknnje da so do snha a wjesele poltuje be pjerje w powte. Mody snh je mjehki, da so mjas, a mae ruki wubjerne kulki z njeho spjeku. To nae di derje wda a z rjdami tohodla na be ladko rja, hde so prnja snhowa bitwa zapoina. Pi tym je hok a hara, zo so ladko tase. Pdla spytuje so saa , a tak khte hac bude nkak mno, bude so tu jzdi, ha sanje ltaju! A byrnje tajki may kholowac te raz wotlea, to nio njewadi; w snzy sebi nicht kulow njenabije. Haj, sanje, to je w zymje di iwjenje, a zawse njeje wjeteho wjesela, ka hdy Boe do sanje wobradi a k tomu mjeel snha. Tola, komu je so na sanjach wostudio, tn de na ld pohlada. Te hat je woiwi a za to, zo tu w le aby rjechtaja, syimy tu ntkole nae di. Njecha so jim wottud, a pejara khte swjaty wjeor domoj woa. Tola porjad dyrbi by, a sknnje njeje to ani tak zl, byrnje sebi jedyn khwilku preby. Kdy w: to su di. Hrje je, hdy je sebi zwany pacho daoko zalz a w zymnej wode nowy drjewjanc wostaji. Potom njesodi jemu doma wjee, ale hlada sebi rado helu, hde so na opej plocy sedo sui. Ale drjewjanc je pre; nazajtra bude nad nim hio tosty ld, a ldma nalto zaso nad wodu pipuwa, njeje-li so prjedy w be na dnje hata zabrodi.

Z jenym drjewjancom wzo njebude wjacy na ld khodi, ale za kachlemi tohodla hie njetrjeba sedo skori. Te za tajkich njezboownych je so zyma postaraa. Hdy je sneha wjacy, twarja so mjenujcy jara derje rjane snhowe mue. Kuluch sneha nawala so brzy a zjednoenym mocam poradi so sknnje te, khadlu na nohi staji, to je wzo ee do. Ale z tym je snhowy mu te hio moh rjec dokonjany; wo druhe da so samo. Za rucy so z kdeho boka kolik do wulkeho a tyknje, a na tostu iju placnu prawje wulku kulowatu howu. Snhowy mu ma wulku ornu hubu a ini, jako chcy cyy swt na dobo pr. Tola boje so jeho tohodla nicht njetrjeba: mlkej, ornej wcy hladatej pejara peelnje do swta, a hdy by so by pacho tola raz roznjemdri a zapyri, by rozba. To je te sknny wosud snhoweho mua; njerose ka druzy ludo, ale pide hnydom wulki na swet, a potom so jeho mcne stawy de a ble sydaju, doni witko njerozbhnje. Njewostanje nio ha ua wody a nkotre kuski wuhla we njej.

Tola wo, to prawje je: tak doho ha je snhowy mu hie iwy, hraje wulkeho knjeza, a samo khroby k so napa, hdy jeho nimo tajkeho beho pemieka wjedes. Ka njemdry ri potom pez hory a doy, a sanje lea za nim jako wtik. A ehodla te dyrbja zamoity bur so w snzy na hermank abo na "kobasu" brodi, hdy ma w hrdi konje a w klni rjane sanje! A k tomu, kak rjenje je, hdy rne sebi zymske popodnjo do polow zaj! Skoro ani njepytnje, zo jde. Hde b prjedy hrozny, kamjenjojty pu, tam njeje ntko ani bta, ani kamuka: by snh je witko pikry, sanje jdu ka by ti a tomy, statoki a cye wsy nimo mikaju. Swjata knjei iina; jeno wlnej konjej druhdy rjehotatej, a pod sanjemi pii, wri by snh. Je khtro zyma, z doheho ranja duje rzny wtik. Za to je powtr ka krystal isty. Brunakaj so pyritej, a z blizkich domow stupa by kur do jasneje wysokose. Tn by kur abo lpje wohe, z kotreho kur sapa, je br, z kotrej peiwo zymje wojujemy. Mjez tym je nas peelna wjeska prijaa a jedyn ka druhi strowi nas kdy statok ze swojej rjanej bej tchu. Njech tohodla lze huby na zymu praja, to so jim zechce; sprawnieho hosa dyli zymy nihde njeje. Jenak je kdeho ze swojim darom wobdlia: bohaty nima nad swojim hrodom rjeeje pachty jako khudak na swojej somjanej khcy; kdu tchu debi nanajrjea pycha. Kdy kolik, kdy mznik ma swoju bu apku a jeniki wulki by pa kryje wjes a polo.

Njedaloko za wsu zapocina so pokhmurjeny ls. Te wn je so do snha zawali, a pod mcnym brmjom bych pjeri zhibuja so hauzy hordych mrkow. Nhdy mjachu w tych nakhilenych wjekach ptaki swoje hnzda a hauzy omjachu w sdkich psnjach; ntko je witko icho ka w zakuzanym hrode. Tn zakuzany hrd ma slbornu tchu, slborne we nad njej, a snco swte koa na nju sele. Ale koa su peco wue a nijee, doni sknnje snco za lsom njezapadnje... Ale njeme so ze swojim lsom dli; hie jnu zhladuje na slbornu jeho techu, a lubozna ewje rozlije so po wm njebju a po bej zemi. Hie jnu zaswa so dejmanty do beho paa zatkane, hie wokomik so w purpurowym byu wjes a msto hori - a rowe swto hasnje.

Wokomik je njebjo przdne; k wjecoru saba ewje, hewak nihde beje mrcaki, nihde swtteka. Tola hio stawa k ranju msak a jeho wowcki hromada so na wch kncach njebja. Ze swojisn bldym miym swtom strowi msak swoju towaku zemju a epce ji wo nowym rjeim nalu.. N, naa zemja njeje wumra; naa zemja ie drma, a pod bym paom bija mcnje jeje iy.

M. Andricki, uica 1892.

zpt na obsah - Dal: Jejdyrkec Hapla a Hantykhryst