esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

131.

Hde z nim?

Je ita hio hdy rano na wulicy poby? Ja nochcu itarja rani, ja wm, zo je ita "nobl" a nima trjeba, zo by stawa prjedy dewjeich - n ale, pipad! A kdy je jeho potajkim pipad wuwjed hdy z doma prjedy, zawse je so pi swojim znatym wtrym wku dohlada, zo su na wulicy nic jeno ludo, ale te wcy, kotre wide hewak njejsmy zwueni. Ka te pi jeho znatej duchaponosi njeje dwla, zo je wo tych ludoch, a wcach, wosebje wak wo tych wcach potom rozpomina. Nhde pi khcy stoji stary karan. Nhde na kromje khdnika patana baka. Nhde lei wosrjed. wulicy pnj. Kak su tam te wcy pie? Su sej snad wuleae w nocy z njestraowanych polcow a njejsu potom domoj trjechie, kdy hio rae zerja switachu? Su zhubie pez nkajki pipad, pi raim nakupowanju, swoju kuchaku a akaju tu ntko jako derje wuwueny pos, ki zhubiwi swojeho knjeza so sydnje trjebaj do srjed pua a hlada wokoo sebje, ha sej jeho knjez zasy namaka?

Nu derje. Ntko so ri wo khlerje a wo pihotach na nju - prou itarja, zo by mi da dopowda, zo by so njepraa, kak to zwisuje - jeno njech mi da zmrom pisa a pisa, na sknny knc so tola spznaje, zo njeru tak pehupje. Potajkim: Ri so wo khlerje. to pjea ma wo owjek ini, zo by so jej dowobara. Pedewim: istota wobydlenja je po strowoty. Strowe howjaze, elace a swinjace mjaso je pjea te po strowoty. Dobre pilzeske piwo je pjea runje po strowoty. Summa summarum: hdy so na pedpisy swru kedbuje, je owjek w casu khlery pjeca potea kr strowii hac je po prawym trjeba. emu wak njebych kedbowa na w pedpisy z na najwjetej krutosu, kdy su a) k mojej strowoe, b) hdy dopjelnjowanje pedpisow napjelnja owjeka ze zastojnistwa zdobom z njewuprajnyin poadom!?

Hdy bch sej potajkim na najbliim rku peita pisune magistratne pikazy, pestach hnydom so pekhodowa a wrich so domoj. No - ja sej myslu, iste je tu dos! Podoha a domjaca nadoba je pod stajnym a kedbliwym dohladom mojeje Ane. Knihi drje su pod mojim samsnym dohladom, ale myslu sej, zo jim trku procha njekodi - wak bychu me hewak tak swjatony, tak samokhwalny, a hupy napohlad! A hewak - hm, hewak tu poprawom nio wjacy njeje. Khiba potajkim hie oo.

Zahowkaj bej ka kopjej. Pikrywa ka pa lilije, oowa pachta ka mody snh. Wosankowe matracy ka buchty. Somnik - somnik - -

"Ana!"

"Prou?"

"Hdy pak sym sej da naposldk wutyka swj somnik?"

"To ja njewm - to sym tudy, n - to drje je hio same sykanje."

Ana je pola mje s lt. Spominam wro, za tych ss lt - podarmo spominam! Kupich sej tn somnik, wutykany a peity, hie w rojtych asach rjaneje modose -

"Ana!"

"Tu mae 75 krejcarow - skoee hnydom k synarjej po ti woklepje somy - hnydom, praju!"

Ana lei. Ana piehnje so z tomi woklepjemi somy. Da so do somnika, wuprje peiwanje, rozprje owy, hrabnje do somy.

"Ale - hde pak z tej starej somu!?"

nski rozom je tola wtrii dyli na! Na to bych tak hnydom njepio! Haj wak, prjedy ha tam tykamy nowu somu, dyrbimy najprjedy wottam wza staru a - hde z njej? isny ju z woknom, nkomu na howu?

"to pak so stawa z tajkej starej somu?"

"To ja njewm!"

"Hm," wotmowjam zrazom, "tu mae pjenjez, je to sak. Die tamle do toho wysokeho doma. Tam maja jamu na smjee - daje domownikej tn pjenjez, sak, a wn wam dowoli, zo bye do jamy wusypaa somnik." Wak tn muski rozom je te hie k nemu!

De a pidze. Zo pjea domownik nochce. Zo pjea tam do jamy mjetaju suobne te horcy popje a wohe by so moh zapopadny somy. A jama by bya pjea te brzy pona a bur sej ntko po smjee njepijde, hakle w zymje, ntko pjea ma doma dos za do.

"Tak to?"

"Ja njewm!"

"Ale, ale!" woam po khwilcy - muske mozy su wobdiwahdnje pdne! - "jute je srjeda, gmejnski wz pijde po smjee! Wzmie tn pjenjez, sak, dae poojcu smjeerjej, ki zwoni, poojcu pohonej, wusypataj wam to samaj na wz."

"Derje, ale na om potajkim budee densa spa? Somnik njemu hio pooi do oa, je rozprty, soma by so pesypaa mjez prkuemi."

"Wzo - no ale - budu potajkim spa na zemi! Rozpooimoj pobonu, dohu podoku tamle z lhanki na zemju, rjenje sej na njej pselemoj - a budu spa ka kral!"

Spjach te jako kral. A hnydom rano wunjese Ana somnik na khdbu ped durje, a akachmoj. Zwonje pide a ja w skoku pistupich k woknu, zo bych by ze swdkom teje procedury. Wz pihrimota, Ana rjee ze somnikom ped dom.

"A hdybye mi dawali zoty, ja wam to na wz njewozmu - ja njesmm, mam zakaz!" zawoa pohon a praskny do konjow.

Ana ehnjee somnik zaso domoj.

"To je hio hupe!" praju.

"Je to hlupe," wobkruee Ana.

"Tak so tola k nemu mje - mj Boo n! wopraeje so nhde, to inja druzy ludo!"

Ana lei. Nhdy za hodinu zaso pilei. "Zo je pjea najlpje to spali w kachlach."

"N widie - zo smj na to njepioj! Potajkim pale! A wse to? Die so po domje trku prae, njebuda-li nhde buchty p|ec a njepeja-li sej, ka so sua, podpali trubjel? Abo rozpyri ns, rozumnie?"

Ana hio zaso lei. A potom njese wotmowu, zo pjeca nihde njebuda pjec buchtow, a zo sej nihde njepeja podpali trubjel. Ale wona ale dyrbi ntko hio na wiki a zo sej z tym palenjom te ntko njeme hrajka, hakle wjeor. A zo by owjek potom na stajnosi pi tom seda. - Nu derje!

Nadede wjecor a b po wjeeri. Anca zapoa aha somu, da wche a storka je do nse. Ja so sydech do jstwy k pisanskemu blidu a posuchach, kak to z kuchinje do wuhenja rjenje ehnje a huci. Spokojom kurjach swoju virinku - ja mam tele huenje we wuhenju smjer rad!

Nahy hokot ped domom. Wonka owjeske hosy, potom zazwonjenje. Wuskou a posucham do khdby, to te to so tam stawa. Zo pjeca pola nas lta wohe z wuhenja a lta hac na teu tchu.

"Sdki Boo, Anca - pestae pali! W skoku z tym somnikom nhde do jstwy, a pidu-li k nam, ie, jako bye njewdaa ani toho najmjeeho. Su kachle rozpalene?"

"Hde te to - wot tych por wchow - skoro zymne!"

Njejsu pili - Bohu dakowano! Wohe pesta po tchach lta a ludo na wulicy so po nim rozedechu.

Rozmjerzany pachach kur do wjecha. A tjto rozmjerzanii lehnych so potom zaso na zemju.

Wzo showace rano mje zaso wokewi. Wudech sej hnydom won, zo bych za .tym sldi, kak wotby njepijomny somnik. Praach so policajskeho stranika, praach so zjawneho posunika, praach so wch znatych knjenikow.

Stranik salutowae: "To ja njewm." Posunik zejma apku: "Prou, to njewm." Knjeniki prajachu jedna ka druha: "Haj, z tajkimi wckami je to eka wc!"

"Holca, holca," praju Ani zaso doma, "to bude wobuza! - Ale to, takle to tola njewostajimoj! Wustojie so na danje

dutkow - nic? n, ja was nawuu, pje!" A dachmoj dutki tykachmoj do nich somu. A hdy jich hio be ikowana hrojnada, natykach sej jich nto do kapsow, dch so zaso pekhocowa a truaeh dutki, hdekuli khodach. Samsneho dnja pobych hie skr na pekhdowancy; nazajtra pak dwanaekr.

injach tole tak tyri dny, a potom so pokaza, zo smj ze soninika wuprzdnioj hakle may knk. A wuliich, zo bych dyrbja nhde hie sydom msacow takle khodi.

Zawse njetrjebam praji, zo bch hio skhorje. Na nio druheho njemyslach. We howje mjach hio samu somu a ped woomaj te somu. Tamle w tym kue jstwy stojachu ti woklepje, tamle w tym kue mj wbohi somnik, a tamle zas ta doha podoka z lhanki - hde - hde wobroi woi!? A kdy so w nocy na zemju lhach, kljach a swarjach, zo b to woprawde skoro do ije haba. Njepisach skoro nio, stawach rano hio ped skhadenjom snca a leach hnydom zaso so prekhodowa.

Pijednejtej pekhodowancy sopotajkim sta, zo so dohladachna wulicy runje tych karanow, bakow a pnojow, na kotre je so wtre wcko itarjowe wzo hnydom na zapoatku tutoho nastawka dohladao.

Z tymi karanami, bakami a pnojemi wak ma so wcka takle: kdy. Praan sm m nkajki karan, po pipade baku, a te pnoj - w tym so njenamaka poroka a na to njeje khostanje. Ale druhdy so stawa, zo so karan n. p. rozbije - a ntko to zaponje! Hde z nim!? isnje-li jn na dwr, pinui e domownik, zo by sej jn wza zaso rjenje wro. isnje-li jn na wulicu, zebjerje e stranik. isnje-li jn smjeerjej na wz, smjee i jn isnje dele. Njewozmje jn ani za najlpe pepie, ma kruty zakaz. - Derje. Wozmje potajkim karan w nocy, wude na wulicu a staji jn njewobkedbowany - n hdekuli so i wuzda. A nazajtra zebjerje jn smjee rjenje z wulicy, te bjez pepia, a je derje.

Tu zaj do mnje hanibna myslika! Kak dha by byo, hdy bychmoj te mj, potajkim ja a Ana, w nocy hrabnyoj somnik a donjesoj jn tamle za rk a somu wusypaoj!? Bjez dwla njerjana - njeporjadna myslika a k tomu hie peiwo zakonjej - ale piznawam so: mni so lubjee. Ach, owjek bywa tak snadno patny! Wzo - ja zmju njezboo. Zrazom, Bh w zwotkel, bude tu sta patrla. Bude chcy, zo bych tu somu zaso zebra. Ja so budu wobara, zworam naposldk nkajki rany njeskutk, zebjeru

mje, wotwjedu - zrazom bude po mojej dotalnej staanskej bjezporonosi - ale to je mi hio witko wo jedne - ja -

"Miosiwy knjee - miosiwy knjee" - pihna so zrazom Ana do jstwy - "ja 'no wm, hde z tej somu! Mlokaka - ta kotra kdy de tamle z wozykom stoji - pjea ju rada bjerje, trjeba sanjo doma do khlwa! Jute jej to damy!"

"Ale je to te wste?"

"Wste!"

to mam hie wjacy powda!? Spjach tu nc derje. A nazajtra rano njesechmoj potajkim ja a Ana somnik k mlokacy, hdy be so Ana wzo hie najprjedy wopraaa, ha na dar te woprawde piwozmje.

B to krasny wokomik! Hdy mlokaka nam podawae wro przdny mch, pedoby mje ue dakownose tak, zo wokoich mlokacy ruku, wobjach wutrobnje jeje rjeba'ka a kroach ze sylzojtymaj wkomaj domoj.

A doma hrabnychmoj erstwu somu a tykachmoj potajkim znowa. A hdy b somnik hio skoro pony, hrabnych Anu, zapoach hwizda: "Na tej ucy zelenej" a rejowachmoj hromade wokoo somnika susodsku, ha so namaj poa wjere howa,

To je ta cya historija, tak ka je so staa a ka ju powdam. Je pkna a asowa; sym z njej spokojom, knu.

Jan Neruda, "Drobn klepy (kleski)". Z skeho pe. J. Wiaz.

zpt na obsah - Dal: Ptai kwas