esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

183.

Kak je so stao, zo sym serbski nawukny

Be wjecor. iina wudom wokoo mje, wonka na wulicach a w mojej jstwicy, hde sedo w knikach a nowinach itach. Na posldku hie knihi do rukow wzach, w kotrych so wo tym .a tamnym a te wo starych Serbach, jich ri, wanjach, skutkach a t. d. powdae. Na kncu swojeje rozprawy spisael praji: Haj wak, tutn serbski lud, may zbytk wulkeho serbskeho naroda, je nto prawje zajimawe, - kak romantiscy klina na pikad serbske narodne spwy na kjatych brjohach slborneje Sprewje, ;ale to je byo; nimo! nimo! - po sta lt so wjacy miny njeme, zo je posldnje serbske prdowanje z kltki wjesneje cyrkwiki, posldni nutrny serbski krlu, posldnja wot stareje wowki powdana bajka, posldnje serbske sowo doklinao! Nimo! Nimo! -

itach tute sowa, a itach zaso, - a ja zacuch nto w swojej wutrobje ka wichor, ka swjaty hnw! Zawrno, sylzy ronjachu so mi po licomaj, horce sylzy. - W tamnym wokomiku Knjezowu blizkos zauch. W mojej wutrobje hs boi woae: Knjez je telko za mnje ini, njecha te ty raz nto za njeho ini?

Swjatki bchu blizko: na prnich swjatkach be Knjez sam witke rce tuteje zemje poswjei, tak zo pez prdowanje boeho sowa witke narody w swojej maenej ri jeho wulke skutki syachu. Kda narodnos, kda maena r je wot Boha postajena, wot Boha data, ta dyrbi so zdere a wosta, dni so kralej witkich narodow lubi. - A spodownje, nazajtra dostach brourku, w kotrej fara Imi z wutrobu hnujacymi sowami wo duchownej nuzy mjez Serbami pisae, w kotrej nutrnje proee, zo bychu pomocnikojo, daerjo do Knjezoweje winicy pili k nasyenju hdnych a lanych po wrnosi, po boim sowje, kotrych je wjele w serbskim kraju. - Zaso tamny hs w sebi syach, zaso so praach: Njeme ty sam pomha, njepai Knjezowe powoanje k misionstwu a pede wm w samsnym wtcnym kraju te mi? Ale ach, kak mach ja pomha, ja rodeny Nmc, ki sym cye iwjenje mjez Nmcami by; kak mach tak daloko d, zo mh serbski duchowny by, serbski prdowa!

A tola! boa mc je w sabym mcna, tak sebi prajich; zapo w boim mjenje, a witko so derje radi. Wobroich so na fararja Imia a proach jeho, zo by mi na rnoje praenje wotmowi, ha je mno, zo rodeny Nmc, ki hewak dobre dary wot Boha, dobru wolu a dos wutrajnose ma, serbsku r tak dosponje nawuknje, zo moh pozdio jako duchowny w Serbach skutkowa. Za nkotre dny dstach luby, peelniwy lisik, toho wopijea: "Haj, zapoe w boim mjenje a Bh Knjez ohnuj Wae skutkowanje; w wulkich przdninach pak pide ke mni, do serbskeho seminara." Tuto wotmowjenje dostach knc msaca juija, do serbskeho seminara buch na 24. de msaca awgusta peproeny, tu wosta mi krtki as jednoho msaca za nawuknjenje zapoatkow serbskeje rnicy. Tutn as pak sym da de wote dnja, haj hie doho w nocy; nawuknych serbske sowa, ka mae do, skonjowanja a asowanja, a spytowach w Hrnikowej wubjernej itancy ita a peoe.

24. njeca do serbskeho seminara, do hodijeskeje fary zastupich; w zahrode dowka dae, mje witae a na moje nmske prasenja nmski wotmowjee, z dobom pak stejo wosta a so mje khtro njesepliwje praee: "N, knn'se denn gar nichts wend'sch?" Ja wotmowich: "N haj, nto hio mu, ale mao." Ale ntko, luby itarjo, hdyby ty ju sye moh, to de ka mynske koo; t w, kajke rjane a krasne powdancka je mi powdaa, rjane su zawse bye, koda jeno, zo nico zrozumi njemach. Kak nutrnje, z kajkeju wo prawde wtcowskej lubosu a dobrotu knjez fara a knjeni mje powitataj - to wopisa njemu, ale wot prnjeho wokomika zauch: tu namakam lubos, ka hewak jeno hie w stariskim domje, a enje njezapomnju, witke swoje iwe dny nic, na tamne wutrobne serbske powitanje w Jzusowym mjenje, tam w rowej zahrode hodijskeje fary. - Kak bohae sym boe ohnowanje zhoni w tamnych dnjach prnjeho pebywanja w serbskim seminaru, kajki krasny as, kajke wjesoe studium! Hio za krtki as mach sobu powda a so rozrcowa, teu njedelu pi swjatym wotarju liturgisku bou subu a na posldku serbsku katechesu m. To b wjacy, wjele wjacy, dyli bch so nadija. A Bh Knjez, ki je tutn dobry skutk we mni zapoa, tn je jn te dale wjed. W asu swojich przdninow,. na universie a wudom, hdekuli, hdykuli a kakuli mach, dale serbski studowach, a hdy za lto druhi raz do lubeje mdrohorateje uicy a do hospodliweje hodijskeje fary pidech, bu mi pez bou hnadu spoene, lubym Serbam boe sowo w maenej ri prdowa. to sym tutn krasny de swojeho prnjeho serbskeho prdowanja zau, so wupraji njeda, ale sylzy sym zaso roni, druhe, hac tamny wjeor, ki je za wn khd mojeho iwjenja tak wany by, - horce dakne sylzy. -

Hie njejstej so dw le minyoj, zo sym swoje serbske studije zapoa; hdy densa wro hladam, dyrbju so sam prae, kak je to witko tak diwnje pio, kak je to mno byo?! To pak wm: Bh luby Knjez je mje sam k tomu powoa. Ja sam nio ini njejsym, khiba may dl swojeje swjateje pisunose, a kajke zboe, kajku spokojnos a rados sym w tom namaka a kdy de namakam, - njech druzy praja, to so jim lubi, - za cyy swt a jeho krasnos to njedam.

Sym na kncu swojeje maeje rozprawki; ka je so stao, tak sym powda. Z jednym sowkom pak chcu hie na tutym mse swojemu wysokoesenemu, nutrnje lubowanejnu rozwuowarjej w lubej rjanej serbinje wutrobny horcy dak wupraji. es a khwalba pak Tomu, ki w sabym mcny j! es Bohu Knjezej daje! -

Jan Wata, Almanach serb. stud. modose 1884.

zpt na obsah - Dal: Zaslepjeni