esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

184.

Zaslepjeni

Powdanko ze serbskeho iwjenja.

Nic ze sowom 'no haji chcemy narod,
Ze skutkom daj za lud, r a kraj!

"A tola mi njebudes dale w tutych serbskich drabach khodi," zawoa Kian, dyri z pjasu wo blido, wude zakliwaj ze jstwy a zaprasny durje, zo cyy dom ree. Za blidom sedee burowka, hrke sylzy ronjo. A w kue stojee dowka, piina mandelskeje rozkory. Z rukomaj zakrywae sebi swoje woblio. Twjerda hlwika - nanowa holca!

Kianec btaj zboownaj w doholtnym mandelstwje. Zhromadnje wobdataj domjacu rolu, zhromadnje so wjeseletaj, so rudetaj. Dobraj a zboownaj serbskej mandelskaj! Serbska zemja b jimaj k wutrobje zrosta. Serbski kraj - zbny raj! -

Nadobo so wo pemni. Kian jzdee z wjeta kdu sobotu do msta. Zezna so tam z wjele ludimi, speeli so z nimi. Tui "peeljo", kotrym na, "peelstwje serbskeho bura" wjele zaleee, dobuchu brzy kdneho wliwa nad nim. Hewak dobry, strzby owjek wree so de a pozdio z mesta. Druhdy njebe wjacy swojich zmysow mcny. To starosiwu onu huboko zrudi. A jeje zrudoba so hie powjeti, hdy dopzna, zo bchu muowe nahlady so w tym a tamnym pemnie. Wn, ki prjedy wo serbske kitae, za Serbstwo ree a wojowae, zapoinae wtcowske naoki a wanja wusmowa. A dale a hubo so tutn njepoink do njeho erjee!

Sknuje zabu so tak daloko, zo narodnu drastu, kotru ona a dowka a prjedy te njeboh ma z esu noachu, a kotru tohodla prjedy tak lubowae, zapoinae hidi.

To bchu njekniomne shwki "peelstwa" msanskich towaow. i jemu narachu, zo "rozomny" Serb swoje di wjacy po zastarsku njedrasi. Moderny as - moderny raz!

Jeho ona, ki z lubosu na rdnej zemi a starych dobrych wanjach wisae, b cyle njezboowna. Wbohi, zaslepjeny mu! Wona naoowae swj cyy wliw, zo dowka njeby do nanowych kroelow stupaa. Podarmo! Zaslepjenos nana pede te na dowku, ki chcye rado densa ha jute wot so isny serbsku drastu a ju z cuzej seklatej zamni.

Tohodla dde husio k wtrej rozmowje mjez hewak pezjednymaj mandelskimaj. Runje densa knjeee rozhorjenos w cyym domje, dokel chcye Kian Hai w mse nmsku drastu kupi. Maena zrniwos a wa nutrna prstwa njemetej zaslepjenu wutrobu dowki zmjechi.

"Do, to z toho bude?" ree ma paco. "t swj lud a wtcowske wanja wopui, njeme enje zboowny by!" -

Haa mjelee zasakle. B z maerju njespokojna, dokel so ta nochcye podwoli "rozomnym" idejam nana.

Ble a ble pznawae ma, zo je tu kde sowo, wa prca podarmo. Ze styskniwej wutrobu wotede ze jstwy, de do icheje komorki a porui tam w paerjach mua a dowku boej miosi. B krue peswdena, zo tute zapoinanje k dobremu kncej njedde.

Mjez tym pahae Kian konja. Njemyslee wjacy na swoju zrudenu onu, na jeje bl, na jeje warnowace sowa. Tak daloko z nim hio b. Jeho mysle bchu w mse pola wjesoych bratrow, pola tych, ki jemu rubichu mr a pokoj wutroby.

Do msta pijwi wobstara najprjedy nkotre wcy, a potom chcye tamnym towaam dopokaza, zo ma zdanos, zo wro njestoji, ka mhli tra hewak wo nim mysli.

De do znatych klamow, hde husto za onu a dowku kupowae, wzo ha dotal serbsku drastu. Modenc, kotreho ns ida peradee, witae jeho z hubjenej serbinu.

"Ah! Knjez Kian! Witaje k nam! To je rjenje, zo se nas zaso raz wopyta! to je k subam? Mamy krasne serbske wcy, najnoweje mdy. Rjane idane rcuchi, trodlate rubika - -"

"Die mi ze serbskimi drabami," wotrzny jemu Kian sowo. "Tak hupy wjacy njejsym! Chcu za swoju holcu nmsku drastu kupi. Njesm mi wjacy khodi w zastarskich, njelepych bantach a suknjach!"

Pekwapjeny id hnydom spzna, kelko je bio a wobroi korhojcku po wtiku. Ree kdemu po hubje, hdy jemu jeno k pjenjezam tyjee.

"Mae prawje, knjez Kriano, cyle prawje! Narodna drasta je so peiwia a njetraje, a witcy rozomni Serbja te tak inja. Zawrno, sym stajnje praji: Knjez Kian je wosobny rozomny mu!"

Tajke khwalenje idowskeh modenca zajde zaslepjenemu burej do nopa a waee wjacy, ha proenja a napominanja swrneje, starosiweje mandelskeje.

Mjez tym wuee pekupc cyu kopicu tyzow, staji je na blido a wukhwalowae swoje twory. Po jeho sowach b witko moderne, nobl, elegantne, krute, tak krute, zo chcye so id najrado za pat powe, a z tym krutos a khmanos dopokaza. Huba jemu de ka myske koo, a sowa so jeno tak kuachu.

"Haj, knjez Kian! Ludo na wsach pstuja hie swoje zastarske naeki. Ale t je zdany, so z tajkim aporom wjacy njenasaduje. Na zdanosi na wsach hie jara pobrachuje. Tajcy njejsu ka wy, knjez Kian!"

Tajke sowa so Kianej lubjachu, a peklepany id napowsny jemu stary draby, ki lta doho w khamorje na kupca akachu. Kian zapai wo dos droho, a idowski modenc so huboko ped nim konjee zawdawajo jemu ruku. "Boernje, nazasowidenje!" Tak strowjo zawr durje za zaslepjenyrn burom.

Kian de ntk runy pu do kormy, hde swojich manskich towaow nadede. i jeho lubje witachu, dokel d wdachu, zo jim kje wjesy wjeor, mokra zabawa. Hdy Kian do msta jdee, tykny sebi stajnje nkotre "mdre lapy" do kapsy, ki w bhy dnja so jeno tak rozbrojichu. Wn zapai woriznu. Mjee to za nobl. Njemee tola tajkich wosobnych peelow zdarma m. Menjo pak so smjachu "hupemu serbskemu burej", ka jeho asto mjez sobu mjenowachu.

Densa b khtro eke posedenje. Zmuite wotmyslenje knjeza kublerja Kiana, sknnje e starymi huposemi zama - tak jemu so liachu i "dobri peeljo" - dyrbjee s pihdnje woswjei. Doma rudee so ona a modlee so za zaslepjeneho mua. W mse pak praskae jena blea po druhej, a klecy so pi wjesoym spwje porjedachu a klinachu. Kian a jeho mudri peeljo ujachu jedyn pemo druheho - -

Jurij Sodek, uica, 1913.

zpt na obsah - Dal: Hrnka