╚eskß ŔÝtanka - Pßta - Srbskß ŔÝtanka -

197.

List serbskemu studentstwu

W Parizu, 28. julija 1919.

Lubi serbscy bratra studenŠi!

S│awna skhad╝owanka!

Tele rjadki pisajo, nimam hi╣Še powýsŠow, haŔ lýtsa sklad╝owanka bud╝e. Ale wýsŠe tola bud╝e. Tohodla sebi dowolu Tebi, s│awna skhad╝owanka, pˇs│aŠ dopis wot tudy, pˇs│aŠ najwutrobni╣i postrow z dobom we mjenje w╣ých tych swýrnych p°eŠelow S│owjanow bratrow, kotrychż wutroba so hori za swojeho Benjamina, kiż su nam podali pomocnu ruku a kotrychż duch a wliwa po│na zamożnosŠ d╝ý│ataj za dok│adne wuswobod╝enje na╣eje serbskeje narodnosŠe.

Bratra studenŠi, smy na puŠu k narodnej swobod╝e. Nýtko je na nas a p°edew╣ým na Was, Wy kŠýjaca m│od╝ina, Wy] nad╝ija pÓichodnych │ýp╣ich Ŕasow, Ŕasow zakŠýwanja wulkeho S│owjanstwa, zo sŠe hˇdni nastawaceho wulkeho Ŕasa, Ŕasa serbskeje swobody.

Wy dyrbiŠe dale twariŠ na tym, ╣toż nastawa. Wy nýtko dyrbiŠe hromad╝iŠ w╣u rozprˇ╣enu serbsku inteligencu. Wy dyrbiŠe krajinu wot kraj│ny, wjesku wot wjeski p°epytaŠ a slýd╝iŠ za kˇżdym studowacym, kiż je syn serbskeje maŠerje! «adna mˇc, żadne pjero njesmý so nam pominyŠ. Wy dyrbiŠe zamˇc, zo kˇżdy studowacy Serb so stupi pod Wa╣u korhoj. LubosŠ hory p°esad╝a, a Wa╣a m│odostna zahoritosŠ za na╣u drohu maŠeÓnu rýŔ dyrbi njemˇżne zmˇżniŠ. Mamy njedostatk na duchownych mocach. Najwobdarjeni╣i synojo serbskeho ludu, kot°iż maja pokhilenje k studijam, dyrbja so poswjeŠiŠ duchownym powo│anjam kˇżdeje drużiny. Za tajkimi mocami slýd╝Še a nam je mjenujŠe. Wulke pra╣enje p°ichoda bud╝a rozrisowaŠ najżiwi╣e duchowne mocy. D╝ak bud╝ Bohu! Serbski narod, strowy na Šýle a na du╣i, mˇże nam tele mocy poskiŠeŠ. Z Wa╣ich rjadow ma wtik││ad╝eŠ na╣a aristokratija, aristokratija ducha a initiativy.

Nowy Ŕas nastawa. Hrubej nasylnosŠi a nawalnosŠi je so z bożej pomocu rjap zlemi│. - W╣ud╝om bud╝Še hˇdni serbskeho naroda. Kak wjeseli nas, zas│y╣aw╣i, kak hˇdni synojo a d╝owki na╣e su te, kiż nýtko studuja na s│owjanskich ╣ulach. To je za nas pozbýhowace. Wuk˝Še cuze rýŔe, s│owjanske, p°edew╣ým na francˇzsku a Jend╝elsku njezabud╝Še. Mˇżu Wam p°erad╝iŠ, zo su za Was z pomocu bratrow S│owjanow, mýstna wotewrýne na francˇzskich a jend╝elskich akademijach. Nuzne je, zo nýkot°i z Was tutej rýŔi dok│adnje wobknjeża. P°etoż na╣e serbske pra╣enje, na╣e narodne prˇcowanja su zastupi│e do mjezynarodneho zwjazka. Tu Wam bud╝e zależeŠ po nas zakitowaŠ a wutwarjowaŠ dobytu serbsku swobodu. Ale wukŠýw serbskeje wobdarjenosŠe sŠelŠe na tele so nam. wotewrjace akademije. Sami mjez sobu maŠe to rozsud╝iŠ, ╣tˇ bud╝e hˇdny, tute so Wam wotewrjace mýstna zajimowaŠ. A tohodl'a Was wospjetnje należnje namo│wjam, rozsylnjejŠe, rozmnożujŠe Wa╣e rjady. Hd╝eżkuliż na nýkajkej wy╣╣ej ╣uli serbskeho m│od╝enca je, tˇn ma we Wa╣ich rjadach staŠ. Nic samo ˝a univrersitach, gymnasijach a seminarach slýd╝Še za rˇdnymi bratrami. Ný, też na p°ekupskich, rataÓskich, industrielnych, techniskich a w╣ech mˇżnych druhich, slýd╝Še za serbskimi synami, a zahoÓŠe jich za na╣e, za Wa╣e wysoke idea│e. PrjeŔ z njerodu, prjeŔ z p°eradu! «adna mˇc so nam zhubiŠ njesmý. Ow wulki, krasny za na╣e pomýry, leżi Serbow p°ichod p°ed nami, p°ed Wami. Ow, bud╝Še hˇdni tehole wulkeho Ŕasa. SlubŠe, ný p°isahajŠe wýŔnu swýru Wa╣emu njezbożownemu, ale drohemu ludej. To bud╝a nýtko korjenje Wa╣eje mocy, Wa╣eho Ŕasneho a duchowneho zboża a p°ichoda. Wy dyrbiŠe sebi w tymle nastupanju wutworiŠ cyle nowe zasady za ŔesŠ a dobre mjeno! Beda tomu, we woŔach Wa╣ich, kotryż z Wa╣ich rjadow nastupi puŠ wotrod╝enca. Jeho mjeno bud╝ na wýŔnje wuplunjene z Wa╣eho erta. P°etoż, ╣tˇż w tychle Ŕasach wuswobod╝eÓskeho býd╝enja mˇże wopu╣ŠiŠ korhoj narodnosŠe, s│u╣a do wopluska Ŕ│owjestwa. M│od╝encojo serbscy, nowy swýt nastawa d╝ensa p°ed Wa╣imi a na╣imi woŔemi. ╚as p°ichodny, wo kotrymż na╣i narodni wý╣Šerjo, na╣i pýsnjerjo, p°edew╣ým na╣ njesmjertny Ăi╣inski, wuhladow╣i we swojim rozswýtlenym duchu skhad╝owace zerja Serbowstwa, je nýtko ducy k nam. Tohodla p°iwo│amy Wam z tych historiskich mýstnow, hd╝eż też Serbow wosud so rozsud╝uje: M│od╝encojo, zestawajŠe, tot°iż sŠe Wy Serbow nad╝ýja! Lubinej a Blˇtam prajŠe, żadosŠ synow │użiskich. Serbska krew┤ sej k sebi kaza, synojo sŠe │użiscy. - HlejŠe, kak Lubin so hiżo swýtli we ra˝╣ich zerjach a te na╣e krasne praserbske B│ˇta, su na╣e, na╣e tam nowe żiwjenje pukoce praserbske. Tohodla njebud╝Še zaspancy, ale rjekojo, hˇdni swojich serbskich wˇtcow.

Wa╣ Bart.

Serbske S│owo 1919.

zpýt na obsah - Dal╣Ý: S│owjanam