esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

37.

Zote kubo

Nan mjee toch synow, kotrych jara lubowae, a da jich, dokel be zamoity mu, pisunje wukuba. Starej bratraj wuknjetaj jara derje, njemjetaj pak tak dobreje wutroby ka mdi, Ptr, ki b "trochu hupikojty" a tamnymaj wlnikomaj wnje k ortej. Samaj pak btaj jako do swta warnaj pachoaj w cyej wokolnosi znataj. Wudom mjetaj so na kedbu a kdy wdee, zo kroki lii njetrjebataj, dokel nhdy nanowe "zote kubo" zdditaj. Zo btaj we swjbach, hde bchu holata, rad widanaj, a zo so nkotrakuli ma mao njewjeselee, hdy mjetaj pachoaj jeje dowku prawje za, tomu so spomnjenych piinow dla diwa njememy. Ptrej drje te nicht kamjenje na pu njekadee, tola pez mru jeho kedbu njemjachu. Wn derje wdee, kak hido wo nim mysla, zo mjenujcy so do swta njehodi, b ble sam za so, a hladae jeno, zo by nanej wjeselo ini. Dawno hio starej bratraj cakataj, ha jimaj nan skoro zote kubo njepepoda am so na wumjek sydnywi. Tu powoa nan jnu wch synow a wozjewi jim, zo chce ntko wot swojeje prcy wotpoowa a zo jednomu z nich wzote kubo" wotstupi; rad wak by witkich jenak bohae wobdli, ale bohatstwo so dli njeme. Tohodla ma kdy nkotre kuski wuwjes, a t dobude, tn kubo dostanje.

Najprjedy dyrbi kdy wot swojeho holia rjane rubiko pinjes; kotry najrjee prinjese, je prni raz doby. Wjesoaj wotedetaj tamnaj; zo moh Ptr nad nimaj doby, to ani njemysletaj, dokel wn - to derje wdetaj - holia blie njeznajee. Wot swojeju adataj sebi ntko najrjee rubiko, njedostataj pak je, dokel kda myslee, zo tama wse swoje najlpe njeda. Ptr, kotry so prjedy wo zote kubo stara njeb, de zrudny za huna, njewdo, hde ma po rubiko hi.

Tola kak postri so wjesele, hdy z cuzym, ale z miym a peelnym hosom swoje mjeno mjenowa zasya! Njewdee, t jeho woa, dokel koo wokoo nikoho njewuhlada. Brzy pak pytny, zo hs ze zemje pikhada a spzna, zo wulka elena aba na njeho ri. Hdy tuta widee, zo je ju Ptr pytny, wopraa so peelnje, cehodla je tola tak zrudny. Hdy b ji Ptr witko swru wupowda, prajee wona: "Njerud so, wak mam sama dowku, ta me d i rubiko da; pj jeno sobu." Ldom b nto kroeli o, wuhlada na zahrode dru do zemje a pozasta tu; towaka pak jemu radee, zo by po skhode za njej dele stupa. Khtro asa so pominy, doni skncnje do rjaneje jstwy njepidetaj. aba hnydom swojej dowcy, kotra pi woknje sedo ijee, rjekny: "Tu tebi swrneho pachoa wjedu, daj jemu prawje rjane rubiko!" Rue holicka stany a wjedee Ptra ke kini, welake rubika jemu pokazujo, zo by sebi. jedne wubra. Ma pak ji pikaza, zo ma je sama wubra, dokel mu wo onjacych trundlkach nio njerozumi. Tu jemu dowicka najrjee rubiko pepoda. Lubje so podakowawi wotede Ptr wjesoy domoj, hde hio nan a bratraj na njeho akachu. Tola kak so bratraj stritaj, hdy dyrbjetaj samoj wuzna, zo je Ptrowe rubiko najrjee! Nan pak dale na to njediwae, ale praji, zo hie wc wuinjena njeje, zo ma kdy drohi a rjany pjere domoj pinjes. Trochu pokhmurjenaj wotedetaj tamnaj, a te Ptr b zrudny, dokel dyrbjee znowa tamnu holku wobeowa. Tola so zwai a proee wobydleku "tamnoho swta", zo by jemu tola pjere z ruki daa, a zo bude ji to mytowa, bude-li mno. Wona see swj pjere a da jn Ptrej; tola diwnje so jemu zezda, zo tu abu n|ewuhladaj, ale na zahrode staru onku. Wostajiwi weho khwatae domoj, hde hio zaso witcy na njeho akachu. Joho pjerse b zaso najrjei a najdri. Bratraj hio mysletaj, zo je za njeju wo zhubjene. Hdy pak nan wuzna, zo jeno tn kubo dstanje, ki nazajtra najrjeu a najpistojniu njewjestu piwjede, zebrataj so z radosu kdy po swoju njewjestu. Cyle krue wrjetaj, zo tn raz dobudetaj. Ptr dn njewrjee sebi holcam do woow pohlada; tamaj pak btaj sebi kdy rjanu a bohatu holcu wuzwolioj. Ptr de bjeze weje nadije za huna; dopomni drje so na tu, kotra b jemu krasne rubiko a drohi pjere daria, ale zo by jeho njewjesta bya, sebi tola ada njemee. Tu khodee pomaku po zahrode: znowa wusya znaty hs, kotry so jeho praee, ehodla dha je tola tak zrudny. Wn pak wotdowi: "Kak njedyrbja zrudny by, wera hio myslach, zo sym zote kubo zddi, ale ntko je nan jeno tomu lubi, ki najrjeu njewjestu piwjede. Bratraj so mi wusmjetaj, hdy sam domoj pidu." Zaso jeho aba do swojeho bydlenja wjedee a hdy tam ddtaj, prajee k dowcy ortniwje: "Dwjcy sy pachoej doby pomhaa, a ntko chce nan hie kdeho njewjestu wide. Tajku nadju smoj w modencu zbudiej a ntko dyrbjaej jeho wopui bratromaj k smchej? Kak dha by byo, hdy by ty njewjesta modeho pachoa by chcya?!" Dowka pak wotmowi wjesele so posmwkujo: "W dha ty, ha wn wo mnje rodi?" Modenc zhubiwi wu bojaznos wuzna, zo by jeho jara zwjeselio, hdy by tajku njewjestu dsta. Holio stany a de ze abu do jstwicy wostajiwi Ptra samoho. Po khwili jeho slubjena z ltnej onu zaso ze jstwicy wude rjenje zdrasena. Khwatajcy stupataj hromade k wtcnemu domej. Nan diwae so njemao, hde je Ptr nadobo tajku njewjestu hrabny, hdy so tola z holcami enje towai njebe. Tu zastupitaj te hio bratraj, kdy swoju sebi wjedo. Nan pak porui, zo by kdy swoju w pynej reji powjera. Doho pak njetrajee a wm tom nadobnym zwotlta zwjena drasta, dokel b nkak na nje zwana, a tamnej dw stojetej we wdnjacej. Ptrowa njewjesta pak be ntko hakle prawje pyna a krasna. So diwajo dee nan: "Prjedy hio widach a te wj to wuznataj, zo je wona najrjeeho zrsta; njemyslach pak, zo ma pod njenahladnej drastu tak drohu a krasnu! - Widitaj, Ptrej je zboe "zote kubo" dario, eho so njenadach." Z tym de k Ptrowej njewjese a postrowi ju jako pichodnu dowku. Starimaj bratromaj pak da nan nto hdnje pjenjez, zo bytaj po kubleku sej kupioj a samoj hospodarioj.

Ze serbskich bajkow. ewikowa zbrka.

zpt na obsah - Dal: Zapowdena prstwa