esk tanka - Pta - Srbsk tanka -

52.

Wodan

Prni wobraz.

Lsny mlyn

Powdaka.

Bya je, bya knjenika,
wdneho mua njewjesta.
Net' pi jzorje aruje:
we lesnym mynje rodzena,
wot swojoh' nana pedata,
wdnemu muej data je!

Khr.

wro rka omy ri
pluskotace do dwora,
wjeri koo, dale mri
puik swj do jzora.
oma do jzora spcha,
wa ju wita wodina -
nad njej - mdra njebjes tcha,
woko - ls so wupina.

Khr nskich.

Na brjozy hrajka sej holio,
w jzorje wobdiwa woblio.
Mjeta tam buke kamuki,
opjeka zelene,
kweki ewjene;
spwa sej wjesoe spwuki.
Spwajo drastu so wuslka,
omy so swtuke wobleka.
Khdna je wodika,
wjesela myslika.
W jzorje wobraz swj wohlada,
z posmwom hordym so zahlada.

Muski hs.

Jzor ichi - samoina -
wtik drma - liso spi,
owske wko njewidi. -
Ale Wodan z wdnoh' sina
rozkuzany na nju hlada,
rozhorjeny sebi ada:
"Moja dyrbi by!"

Maruka (ducy domoj).

Nana mam, maeku sym ma.
Macocha so stajnje na mnje hnwa.
Hnwa so - ka so chce -
maecy mje njewozmje.
Sama sym - sotiku bych ma -
wotea je wot nas w cuze da.
W cuzbje je - wjesele -
na mnje wsak njezapomnje.
Sama sym. - t ze mnu khodi?
w hajkach, polach za ruku mje wodi?
O hde by tajki by, -
ki mi luby wosta chcy!

Khor.

Rika umi, koo so wjeri,
myn klepota.
Wody so rja, grat spnje er
zwnk klinkota.
W ludo su sparni.
Mynk z macochu warni.
Koo so wjeri, sylnio ri,
ltaja kr -
myca so pali, pomjo so ri.
Wohe ma n.
Myn w pornjenjach pada.
Njej' pomoc, njej' rada.
Myn pusty eri - Jzor so swi
ka snny bysk.
Myk pony dwla k jzorej lei
tepi swj stysk -
Wak Wodan ma woi,
jom' napeo kroi.

Wodan a myk.

Wodan: "Hde khwata? hde chce?"
Mlyk: "Pre: di mi z pua!"
Wodan: "Zasta a njeb!
praj mi, to chce?"
Mlyk: Pre! - di mi z pua!
- njepraej so! -
ja sym so nadr, - napinal mocy,
podarmo da wodnjo a nocy:
wohe je zera moje mi wo.
Myn wjacy njemjele.
Zae w wjesele: -
proe sym."
Wodan: "Hde dha sy prosy?"
Myk: ecy sym nosy,
Boha sym prosy. -
Prosy sym nhdy,
prosy sym wjele -
Njepio z bdy, -
wjac' njeprou!
do wody dele
pu posldni du.
Wodan: "Myko! mi zasta!
Stojo tu wosta:
ja pomha i chcu."
Myk: "Njei mje bazna!
Njehd je razna.
Pomha mi nicht njezechce, njeme.
Moje so koo wjac' njezawjertnje!"
Wodan: "Njer tak, baznje!
Daj sebi radi:
i moje kaznje!
to chce mi sadi -
A za tko zasy
i wjeri so koo,
rjee su asy -
wjesoy klepot,
lubozny epot
jasni i oo."
Myk: "Njer mi, baznje!
Mno to njej'!
Mi mysle so mua -
N, di mi z pua -
chcu k jzorej.
Wodan: "Stj a kedbuj ntko,
t pomoc i sele:
hdy minje so ltko,
twj myn zasy mjele.
Tu wzmi prawicu:
ja pomha i chcu."
Mtyk: "Hdy by mi pomha -
z im zapau?"
Wodan: "By rozom sej paci,
to by mi pai? -
Daj swoju dowiku,
daj swoju Maruku
njewjestu mi."
Myk: "By-li mi pomha -
dowku by dsta.

twrty wobraz.

Wumoenje

Powdaka.

Maruka horjo je nosya,
wdneho mua je prosya,
zo sma na swt hi pohlada,
bratika swojeho wohlada,
kwas soticki wjesele kwasowa,
row lubeje maeki wncowa,
stupi do boeje swjatnicy,
Bohu so pomodli kajicy.

Wodan

Na swt chcu hi i dowoli,
tam swojich lubych postrowi.
Do cyrkwje hi pak njedowolu;
by a tam, e z byskom zakolu.

Khr.

omiki ie hrajkaju,
omy so sylnje zmahaju,
omiska njemdrje storkaja,
wichory diwje wrjeskaja.
Maruka na zwjechi jzora
zja je k brjoham zelenym,
brjohi so bya do wobzora
w miym snku pruhatym.
kowronki sdcy spwaju
we jasnej mdrinje,
astojki lubje witaju,
soobik zdychuje.

Maruka.

"O to to lubje wohrwa,
mi o, duu wokewja.
Nt' aos witka wonmi:
ja iwa zas' sym na zemi."

Powda.

Maruka po secy khwatae,
spnie kroele stupae.
Nazdala kiwa ji cyrkwika,
zetka ju bratr a sotika.

Bratr a sotra.

"Witaj, witaj, sotra naa;
witaj, zo zas' ke mi de.
Nt' sej z nami wodychnje.
Starose nas wjac' njetraa,
Tu z namaj pj."

Powdaka.

Pi puu lipa zastarska
ze sawnym swjeeom,
na nim so mile zasmwa
ma boa z Zbnikom.
Tam wisa rjeazk z kiikom,
tn wzaa Maruka;
a z radosiwym zakikom
na so jn powsnya.

Powda.

Wjesele zwony zazwonjeju,
lubozne zynki roznoeju.
Maruka kroi do swjatnicy;
ped boim wotarjom kleicy
Synej so boom' je modlia,
maeri boej dak prajia.

Khr kemerjow.

Jehnjo boe,
swta zboe;
Wumniko,
Zbniko!
ohnuj z njebjeskeho stoa
swoje di zemskoh' doa.
Tebje khwaja
swojoh' krala
owjekojo,
jandeljo.
Za mocy zeho ducha,
a to tebje njeposucha.

Powda.

Rozzobjeny ta, skaka
wodan zy ped cyrkwiku,
z helskim hnwom kli a bjaka,
spowala by swjatnicu.
Hrimot, umot, wichor wuje,
wodan njemdri w jzorje:
dom howki wotwjertuje,
sapa hnw we rozkorje - -
Z ornych mrcnow bysk je praskny
do myna, a powali
myka, macoe je hasny
iwjenje, myn zapali.
Wrjeskotajo dyri druhi
swty bysk do jzora:
wodan mortwy - krawne pruhi
zmahuje mc wichora.

Khr.

Tam pi jzorje khika,
we khcy eli Maruka:
aruje lta moduke,
aruje wbohe datka;
wumre zo su njekene,
w njebju zo msta nimaja.

Khr nskich.

Na jzorje gingawki buke
su datka sydom mauke.
Za maeku pakajcy hladaju,
swe hwki k njebjesam zbhaju,
A aruja, zo njejsu wukene
a z njebjeskej krnu debjene.
Tam kdike ltko skhadeja,
ha k sudnemu dnjej sobu pideja.

Powdaka.

We lsnym mynje rodena,
wot swojeho nana pedata,
wdnemu muej data je:
Bya je, bya knjenika
wdneho mua njewjesta;
nt' pi jzorje aruje.

H. Duman. Wodan.

zpt na obsah - Dal: Abraham Frencelius